دانشگاه آزاد دورود (برق)

کودکی

azad84 — Sun, 09 Dec 2007 22:10:27 GMT

در زمانهای دور هنگامی که کودکی خرد بودم برای خرید نان به نانوایی رفتم.

نانوایی بمانند همیشه شلوغ بود و من هم کودکی خام و سرشار از زندگی.

در انتهای صف ایستادم و مشغول شیطنت و بازیگوشی....

تمام اعضای صف از این همه شیطنت و بازیگوشی به تنگ آمدند و تهدیدم کردند که اگر باز به شیطنتهایم ادامه دهم مرا داخل تنور نانوایی خواهند انداخت....

من هم به رسم کودکی بدون اعتنا به تهدید و نصایح بزرگترها به شیطنتهایم ادامه دادم.همواره پا به زمین می کوفتم و آواز ای ایران ای مرز پر گوهر مرحوم ((علی نقی وزیری)) را بی داد میکردم.

بزرگترها به رسم بزرگتری بازیگوشیهای کودک خردسال(بنده) را تاب نیاوردند و در پی عمل به تهدیدشان بر آمدند.

دستها و پاهای مرا گرفتند و لباسهایم را از تنم کندند...من ناله کنان فقان سر میدادم ولی هرگز طلب بخشش نکردم.

با وردنه تنم را خمیر کردند و روی بدن له شده ام کنجد ریختند بعد مرا با بیلی داخل تنور داغ نانوایی چسباندند.

من همانند نان تافتون به دیواره تنور چسبیده بودم و میپختم.چند حباب بزرگ روی بدنم مثل تمامی نانهای تافتون بوجود آمد.من نان تافتون رو بخاطر حبابهایش دوست داشتم چون میتوانسم آنها را بترکانم...

به هر روی آنها از وجودم قرص نانی طبخ کردند و دادنم به نان خشکی و بجایم دو تکه نمک گرفتند...

گاوها سال هاست مرا خورده اند.........

..........................................................................................................................................

اینا دیالوگایه مجبوبمه که یادم میاد امیدوارم شما هم کیفور شید
احتمالا بهش اضافه میشه اگه حافظه پوسیده ام یاری کنه

یه دیالوگ محشر از فیلم 21 گرم

می‌گن درست در لحظه مرگ 21 گرم از وزن کسی که داره می‌میره، کم می‌شه.
و مگه 21 گرم چقدر ظرفیت داره؟
مگه چی از ما کم می‌شه؟
مگه چی می‌شه اگه ما 21 گرم از دست بدیم؟
با رفتن اون چی می‌شه؟
مگه چقدر ارزش داره؟
21 گرم وزن… یک سکه پنج سنتی
وزن یک مرغ مگس خوار…یه تیکه شکلات
21 گرم چقدر وزن داره؟
این 21 گرم که از ما کم می‌شه وزن روح ماست. واقعا 21 گرم چقدر وزن داره؟ وزن «بودن» و «هستی» ما چقدره؟

- این پیرمرد موفق ترین وكیلیه كه دیدم ، ولی هنوز شبا تو دفترش می خوابه!

- با این همه پول دیگه خونه می خواد چیكار؟!!!!

بیرحمی تحمل ناپذیر ساخته برادران كوئن

خدا بزرگتر از اونه که با گناه کردن بشه ازش دور شد" (سید حسن به خواهر جوجه در فیلم زیبای زیر نور ماه)

از گوزنها بهترین فیلم کیمیایی، که کیمیایی بهترین دیالوگ نویس تاریخ سینمای ایرانه، و این دیالوگ بهترین دیالوگ تاریخ سینمای این مملکته:

وقتی رفتی نفهمیدم کی داره می ره، حالا که اومدی تازه می فهمم کی اومده...

ساعتها
ویرجینیا ( نیکول کیدمن ) و بچه خواهرش که کنجشک مرده ای در دست دارد قسد خاک کردن آن را دارند
آنجلیکا : آدما وقتی میمیرن کجا میرن
ویرجینیا : همونجایی که ازش اومدن
آنجلیکا : من نمیدونم از کجا اومدم
ویرجینیا : من هم همینطور

زن ها تا وقتی عاشق نشدن بهترین روانشناس ها هستند اما وقتی عاشق میشن
تبدیل به بهترین بیماران برای دکترهای روانشناس می شن.

بهروزوثوقی: نمردیم وگلوله هم خوردیم

دیالوگ معروف فیلم مادر که عبدی بعد از مرگ مادرش میگوید مادر مرد از بس جون نداشت

فیلم خیلی دور ,خیلی نزدیک(رضا میر کریمی):
وقتی دکتر عالم(جراح برجسته مغز و اعصاب) شب بعد از اینكه با پسرش سامان(كه تومور مغزی داره و خودش مطلع نیست و دكتر هم با همه مجرب بودنش قادر به نجاتش نیست) صحبت میکنه حالش دگرگون میشهگفتگوی دکتر عالم با نسرین(دكتری كه در روستای مصر دوره طرحش رو میگذرونه ودکتر عالم شب رو مهمان نسرین...)
دکتر نسرین:درست میشه استاد ,خدا بزرگه....
دکتر عالم:خدا, اره خدا خیلی بزرگه ,خودمون بزرگش کردیم که تا هر وقت توی دردسر افتادیم یکی از راه برسه و بگه خدا بزرگه ,فقط اشکالش اینه که زیادی بزرگه
دکتر نسرین:شما حالتون خوب نیست استاد...
دکتر عالم: چطوره یه سرم بهم وصل کنی یا برام شعر بخونی یا ازم یه طرح بکشی بزنی به دیوار چه ادم های خوبی خدا هم که هست پس همه چی مرتبه,اخه دختر تو از زندگی چی میدونی؟ من خودم با همین دستا, همین دستا ادمهایی رو از مرگه حتمی نجات دادم ولی هیچوقت ندیدم سر و کله ی خدا اونطرفا پیدا بشه وقتی هم که بعضی ها زیر دستام مردن ادمهایی مثل تو گفتن خدا خواسته ,خدا بزرگه, خدا ارحم الرحمین
پس چرا خدا هیچوقت به من کمک نمیکنه ؟حالا که این بچه به کمک احتیاج داره چرا کاری از این دستها بر نمیاد؟
نسرین:استاد منو ببخشید ولی من فکر میکنم که این اقا سامان نیست که به کمک احتیاج داره....
و دكتر عالم رو به حال خودش تنها میذاره
بازیگران:مسعود رایگان(دکتر عالم), الهام حمیدی (نسرین)
یک دیالوگ مفرح

لورل : بهت گفته بودم می خوام ازدواج کنم؟

هاردی : با کی؟

لورل : خب معلومه با یه زن. تا حالا دیدی کسی با یه مرد ازدواج کنه؟

هاردی : آره!

لورل : کی؟

هاردی : خواهرم!

امیدوارم با خوندن این پست احساس نکنید وقتتون تلف شده

یا علی

راستی به درخواست دوستان عکسمم هم گوشه وبلاگ گذاشتم

azad84 — Tue, 25 Sep 2007 16:52:19 GMT

روز انتخاب واحد بود .....تموم شده بود انتخاب واحد و من بودم....خسته و مستاصل

وقتی اومدم شهرمون بازم غربت رنگ باخت و پا به موطنم گذاشتم

به خونه که رسیدم یادمه دقیقا 500 تومن ته جیبم مونده بود

یادم افتاد که ای وای خرید مجله محبوبم از یادم رفته-قیمت مجله 300 تومن بود-

رفتم بگیرم یه پیرمرد اومد جلو و گفت نوه ام دلش بستنی خواسته پول همرام نیست

200 تومن بهم بده تا دلشو شاد کنم نمیدونم شاید اگه صالح 2 سال پیش بودم همیه

پولمو میدادم ولی ندادم... شاید بقیه گداها طرز فکرمو تغییر داده بودند

مجله مو خریدم-یادمه عکس هیچکاک رو جلد بود- برگشتم

پیرمرد و نوه اش رو دیدم بستنی در دست... هر دو شاده شاد

و من......دلم میخواست بمیرم

از اون روز از هیچکاک و دویست تومنی متنفرم چون منو یاد پیرمرد میندازن

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

من گمان میکردم

دوستی همچون سروی سبز.

چهار فصلش همه آراستگی است

من چه میدانستم

هیبت باد زمستانی هست.

من چه میدانستم

سبزه ی پژمرده از بی آبی

سبزه یخ میزند از سردی دی

من چه میدانستم . دل هر کس دل نیست

قلبها صیقلی از آهن و سنگ

قلبها بی خبر از عاطفه اند

سخن از مهر من و جور تو نیست

سخن از متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

حمید مصدق

بازگشت

azad84 — Tue, 31 Jul 2007 00:06:18 GMT

سلام

این وبلاگ به زودی باز هم آپ میشود

در روز دعای باران تنها کسانی به کار خود ایمان دارند که با خود چتری می برند

(آنتوان چخوف)

این پست نظر خواهی ندارد

عید یعنی.....

azad84 — Sat, 24 Mar 2007 23:31:41 GMT

بخونید...........

*نویسنده این مطلب -یعنی خودم- به هیچ وجه طعم فقر را نچشیده.غلط املایی هم اگه داره ببخشید

عید یعنی بابا میگوید گل نرگس دسته ای هزار تومان شده، گوشت کیلویی ۸ هزار تومان عید یعنی

امسال هم لباس نو نداریم.یعنی بجز سرکه و سیر،بقیه لوازم هفت سین گران است. عید یعنی از لای

پلکهای نیم باز،بابا را تماشا کردن وقتی پشتش به ماست و شانه هایش آرام آرام تکان می خورد،یعنی

بقال محل دیگه نسیه قبول نمیکنه.عید یعنی قرض، یعنی یه قرص نان.حسرت خوردن پلو خورشت،

عید یعنی سبزی پلوی ما ماهی نداره، یعنی تماشای تام و جری با تلویزیون سیاه و سفید ۱۴ اینچ،

عید یعنی اشکنه، عید یعنی چشم به در ماندن تا یکی از همسایه ها خیرات و نذری بیاورد،یعنی دست

سرد مامان که نیمه شب عیدی هایت را از زیر بالشت بر میدارد،یعنی آرزوی پیدا کردن یه اسکناس سبز

هزاری تو خیابوون،عید یعنی عرق سرد روی پیشانی باب،یعنی خجالت مامان......

صالح

دوباره سیاه نوشتم شهین....خوب به خودم مربوطه......

امسال هم تکراری ....مثه قبل...مواظب باش خواننده ....ثانیه شمار مرگت داره رو به جلو حرکت میکنه

مواظب باش......

اما ۲ عکس برتر سال از دید من

۱-عمق فاجعه رو به وضوح میتونید تو چشماش ببینید (زلزله دورود)

۲ـچکار کنم...ازت بدم میاد خوب

واسه حسن ختام هم یه نیایش خوشگل بخونیم شما هم یه آمین قشنگ بگید

الهی!

برای این فیلم-زندگی-

نار نگیریم

اسکار،پیش کش

الهی!

هر لحظه به شکلی ایم و

هر آن جانوری در ما زوزه میکشد

مستند سازا!

روز قیامت چه محشری می شود

بر سر این

چند سکانس!

الهی!

جهان ،ترانه غمگینی شده است

و اندوه

بر فراز انسانیت مدرن

زوزه می کشد

در لبخند ژوکوند پست مدرن ما

نه زلالی مانده است، نه آرامشی

لبخندی در معنویت خود،لبخند

به مادیت چشم های ما

عطا بفرما

آمین

سال خوبی ور واسه همتون آرزو میکنم

دوست کوچکتون

صالح

ولنتاین تهوع آور

azad84 — Thu, 15 Feb 2007 18:59:18 GMT

آرام باش، توکل کن، تفکر کن، سپس آستينها را بالا بزن، آنگاه دستان خداوند را مي بيني که زودتر از تو

دست بکار شده است. ديگران را ببخش نه به اين علت كه آنها لياقت بخشش تو را دارند به اين علت كه

تو لياقت آن را داري كه آرامش داشته به قول مارکزلبخند زبان بين اللملي است..... پس بخند دوسته

من... اره... دنيا ارزش غصه خوردن رو نداره همنوع ..................................

نمیدونم چرا نوشته بالا رو نوشتم چون خودم به آخرش اعتقاد ندارم به قول معروف چاخان کردم

چند وقتیه اصلا شاد نیستم اینو گفتم نه واسه اینکه واسم دلسوزی کنید

به نظر من زندگی مثه یه صفحه گرامافون میمونه که هر چی بیشتر میمونه بیشتر خط میفته و روشو

کثافت میگیره.... از زندگی متنفرم

راستی ولنتاین تهوع آور هم دوباره رسید نمیدونم چرا ازش بدم میاد شاید به عشاق حسودیم میشه

شایدم چون کسی رو ندارم که دوستش داشته باشم ازش بدم میاد

ولی بازم مبارکتون باشه(کوفتتون)

راستی اگه میخواید بیشتر با من افکار اعتقادات و علایقم آشنا شید یه سر به صفحه کلوبم بزنید

http://www.cloob.com/browse.php?id=401891

شاد باشید و خوشبخت

صالح

سلام دوست قدیمی.......... پینوکیو

azad84 — Sun, 07 Jan 2007 22:28:18 GMT

سلام بچه ها

از اینکه یه کم دیر آپ کردم ببخشید...

یه مطلب تو مجله محبوبم همشهری جوان دیدم که بدجوری کیفورم کرد الان مجله رو آوردم و دارم

میتایپم ضمنا این نوشته ، مال احسان رضاییه.. بخونید

دروغگوی قدیمی ، سلام پینوکیو

پینوکیو سلام!این نامه را برای تو مینویسم و چون آدرستو ندارم تو مجله چاپ میکنم . شاید بخونی.

کجایی تو پینوکیو ؟ شنیدهام جدی جدی آدم شدهای و رفته ای به دنیای آدم ها. می دانستم، از همان

اول که آرزو داشتی پسر واقعی بشی میدانستم. آNم ها همین طوری هستند دیگر. در دنیایشان نه از

فرشته مهربان خبری هست،نه از شهر بازی بچه ها ، نه از مهربانی پدر ژپتو،نه از درخت پول و نه از باقی

تخیلات . آن جا حتی گربه نره و روباه مکار هم پیدا نمیشوند. توی دنیای آدم ها هر چقدر هم حقه باز

ودغل باشی،باز می توانی خودت رو ادم جا بزنی و هر چقدر هم دروغ بگویی دماغت دراز نمیشود.آخر

تو رفته ای دنیای آدم ها چکار؟با آن ساده لوحیت چطور میتونی تو دنیای آدم ها دوام بیاوری. تو که خودت

دیدی توی همان کارتون آدم ها چه بلایی سرت آوردن یک بار تبدیلت کردند به الاغ، یک مدت عروسک

خیمه شب بازیت کردن،یه بار هم نزدیک بود بیندازنت توی آتش. حالا چرا اینقد اصرار داشتی آدم

بشوی،خودم هم نمیدانم. میماندی تو کارتون شیطنتت را میکردی! چرا نماندی؟ چرا رفتی و با رفتنت

کارتون رو هم تموم کردی ؟فکر نکردی ما هم بدون تو و باقی کودکیمان،مثل خودت آدم میشویم و

غرق در دنیای آدم بزرگها؟؟

پینوکیو !رفیق قدیمی من از دنیای آدم ها خسته شده ام.نشسته ام اینجا روبروی صفحه تلویزیون،

منتظرم تا تو بیایی و با جینا توی تیتراژ قدم رو بروی و کارتون دوباره شروع شود...*

* اگر می خواستید کپ بزنید حداقل آدرس وبلاگ و نویسنده شو بزارید چون نصفه شب تایپش کردم

ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

یه میل بلند داشتم از شهین خانم که کلی عصبیم کرد تر جیح دادم جوابشو تو وبلاگ بزارم چون موضوع

میل من اعتقاداتم و وبلاگه......

شهین خانم شاید الان که داری وبلاگ حقیر منو میخونی داری تو لاس وگاس همبرگر مک دونالد و

نوشابه کوکا کولا میخوری،پدر بعد از خوردن ویسکی مسکو ۱۹۳۰ داره پیپ میکشه و شهداد-که احترام

زیادی واسش قایلم- داره نیویورک تایمز می خونه و به حماقت رییس جمهور محبوب ما میخنده، و

شه بانو هم داره از اچ دی تی وی تون جدید ترین فشن رو میبینه .......

اینجا لرستانه..... یه استان محروم که به قول بچه ها مردمش ذخایر انقلابن و هر موقع نفت تموم بشه ما

رو میسوزونن.. اینجا جز سه استانیه که بالاترین آمار بیکاری رو داره .. شما اچ دی دارید ولی بعضی از

مردم اینجا پول خریدن چسب رنگی کننده تلویزون توشیبا ی ۱۴ اینچ سیاه سفیدشون رو هم ندارن...

اونجا به بیکاراشون ماهیانه پول میدن ولی اینجا ساعت ۶ صبح سر رفتن سر کار کارگری ساختمون

دعواست.....

شهین خانم ! ما نهلیست نیستیم چون اگه بودیم هممون تا حالا خودکشی کرده بودیم بد نیست یه

نگاه رو قوطی کوکا کولات بندازی حالا بر عکسش کن چی نوشته؟ اره ممکنه تعجب کنی....

لا محمد لا مکه

ما به دینمون و اعتقاداتمون پایبندیم....

کلی از جوونای این مملکت معتادن اونایی که کلاس بالان با کریستال و اسید و اشک شیطان حال

میکنن ولی تو جا های محروم که میای میبینی جووناش حتی پول خریدن تریاک رو هم ندارن

کراک و تمچیزک میزنن-کراک ماده ای که استخونو پوک میکنه-و بعد از مدتی میمیرن.... تازه مرده شون

رو هم نمیشه شست چون استخوناشو تجزیه میشن .... اره این حقیقت عریان جامعه ماست..

شهین خانم! اینجا ایران است.... اینجا لرستان است

صالح

تو آرشیو فیلمام مخمصه رو دو باره دیدم که دنیرو و آل پاچینو بازی میکنن و فکر کنم اسکورسیزی

کارگردان باشه یه دیالوگ محشر دنیرو میگه که هنوز تو کفشم...

(به کسی دل نبند که نتونی تو حین گرفتاری در عرض سی ثانیه ولش کنی و بری)

منتظر نظراتتون

صالح

اعصابم خرابه خفن

azad84 — Sun, 10 Dec 2006 22:33:30 GMT

سلام

گور پدر اداره برق!!!!!!!!!میگید چرا چون من دو شبه دارم تا آخرین لحظه میرم یه دفعه همه چی میپره

یه اتفاق دیگه هم واسم افتاده که نه من حوصله تعریف کردنشو دارم نه شما حوصله شنیدنشو.....

بگذریم.... اول جواب تارا خانمو بدم: من تا موقعی که دانشجویه اینجا بودم انقدر وقایع نوشتم که ۲ بار

توبیخ شدم میگید نه برید پرونده امو ببینید... آقا این گوی و اینم میدون هر که میتونه بنویسه بیاد....

یه نویسنده فعال بهتر از ۸۰۰ نویسنده بیکار ه که ..مگه نه؟ نه.....خوب نه هر چی شما بگید

ولی مطالب امروز.....

پست قبلی که استحضار دارید چقد جنجالی شد من که اینقده انتقاد شنیدم که یه روزه حذفش کردم

نشستم فکر کردم دیدم کاملا حق با شماست بعضی ا بیش از حد احساساتی هستن(مثه خودم)

و ممکنه ناراحت بشن به هر حال من لینکشو واسه اونا که میخوان ببینن میزارم

دیگه عواقبش به عهده خودتونه......

جنینی که تو خیابوونی تو اصفهان انداختند کلیک کنید

من شرمنده بچه هایی هستم که نظرشونو حذف کردم شهین تو نظرش در مورد عکس گفته بود که انگار

هنوز باور نداره که بیرون شکم ـمادرشه()ـو چقد آروم خوابیده..............................نظرت عالی بود

شهین خانم

یکی از بچه ها خبر اعتصاب غذای دانشجویان دانشگاه سهند تبریزو بهم رسوند چند تا عکس هم میل

کرد که میزارم ببینید از اینا یاد بگیرید سیب زمینی هااااااااااااااااااا مرسی حمید رضا جان

۲.

هر کس بقیه رو خواست بگه میل کنم....

اینم یه کلیپ از فیلم میم مثه مادرکلیک کنید

اینم از کلیپ و آهنگ صوتی جدید منصور

کلیپ کلیک کنید آهنگ صوتی اول کلیک تو صفحه بعدی داون لود

باور کنید اصلا حوصله آپ دیت نداشتم فقط به عشق بچه هایی که میان اینجا اپ کردم

ضمنا من هم به عنوان یه جوان لر قضیه کاریکاتور ها رو به شدت محکوم میکنم میدونم با اقداماتی که

بچه ها کردن دیگه از این غلط ها نمیکنن واسه اطلاعات بیشتر اینجا ها بریدلر بلاگ و آقا رضای خرم آبادی

راستی یه آف از همین اقا رضای عزیز داشتم گفتم شما هم از این جمله فوق

العاده لذت ببرید البته من از رو کتاب ویرانی البر کامو کپ زدم

وقتی به گورستان رفتم فکر کردم همه چی تموم شده ولی دیدم اونجا هم زندگی جریان داره

آلبر کامو

یا علی

صالح

شرمند ه ام

azad84 — Wed, 06 Dec 2006 00:04:18 GMT

پست حذف شد

از ۱۰۳ نفری که دیروز وبلاگو دیدن و از ۱۳ نفری که نظر دادن شرمنده ام

فردا شب با یه پست اصلاح شده میام

این پست نظر خواهی ندارد......

صالح

وقتی که عصبانیت حتی اجازه نوشتن هم بهت نمیده

azad84 — Sat, 11 Nov 2006 14:35:11 GMT

سلام

از دیشب تا حالا که این عکس رو دیدم خوابم نبرده یه جوری قفل کردم........

به قول اسپینوزا بعضی وقتا اینقد عصبانی میشوی که عصبانیت حتی اجازه حرف زدنم بهت نمیده

عکس یکم نا مفهومه سیو کنید اول بعد نوشته هارو با دقت بخونید

اگه شما هم رگه هایی از انسانیت تو وجودتون باشه حتم دارم مثه من میشید چیزی که فکر نکنم

تو وجود آدمهای پستی مثه فروشندگان این بچه ها وجود داشته باشه

هر روز که میگذره بیشتر می فهمم که این زندگی چقد لجنه

نظرتون فقط واسه آروم کردنم بنویسید

یا علی

پست قبلی حذفید

azad84 — Wed, 25 Oct 2006 15:28:34 GMT

سلام بچه ها

پست قبلی با تهدید مسولان بلاگفا به فیلتر شدن حذف شد از بچه هایی که نظرشون حذف شد بی

نهایت شرمنده ام.... اونایی که عکسا رو میخوان بگن تا واسشون میل کنم.

واسه این پست فقط یه داستان دارم براتون.

این داستان جایزه بهترین داستان مسابقه بهرام صادقی رو برده(همین واسه خوندنش کافی باشه)

ضمنا این داستان اولین نوشته ای که باعث شد اشک تو چشمام جمع بشه...

گفتم شما رو هم از این لذت بی نصیب نذارم

اگه میخوایید یه کم احساساتی بشید خواهش میکنم این داستان رو حداقل بخونید....

در آخر هم احساستونو واسم بگید از قبل ممنون

ابر صورتی

آن صبح سرد سوم دي ۱۳۶۰، فقط دوست داشتم به تكه ابري كه در لحظه‌ي طلوع صورتي شده بود نگاه كنم. ما پشت سر هم از شيب تپه اي بالا مي رفتيم و من به بالا نگاه مي كردم كه ناگهان رگبار گلوله از روي سينه ام گذشت. من به پشت روي زمين افتادم، شش هايم داغ و پر از خون شدند و بعد از سه دقيقه،‌در حالي كه هنوز به ابر نارنجي و صورتي نگاه مي كردم، مُردم. هيچ وقت كسي را كه از پشت صخره‌هاي بالاي تپه به من شليك كرده بود، نديدم. شايد سربازي بيست ساله بود، چون اگر كمي تجربه داشت، ميان سه استوار و دو ستوان كه در ستون ما بود، يك سرباز صفر را انتخاب نمي كرد.
پدرم آرزو داشت مثل برادر پزشكم به استراليا بروم. اما شايد من استعدادش را نداشتم. آخر تابستان به محض اينكه ديپلم گرفتم، فرودگاه تهران بمباران شد. جنگ شروع شده بود. مادر نه ماه در خانه حبسم كرد. هر روز برايم روزنامه و گاهي كتاب مي خريد. بالاخره يك روز خسته شدم و با پروانه در پارك قرار گذاشتيم. پروانه را از سال دوم دبيرستان مي شناختم و سال چهارم قول داده بوديم براي هميشه به هم وفادار باشيم. پروانه موهاي نارنجي قشنگي داشت و هميشه رژ مسي براق مي زد. سال سوم دبيرستان وقتي براي اولين و آخرين بار بعد از ظهري يواشكي به خانه شان رفته بودم، موهايش را ديدم.
هنوز شيشه عطر كادو شده اي را كه سر راه خريدم و نامه اي را كه در نه ماه حبس خانگي نوشتنش را تمرين مي كردم، به پروانه نداده بودم كه گشتي هاي داوطلب ما را گرفتند. تا وقتي ما را عقب استيشن سوار مي كردند، هنوز نفهميده بودم چه اتفاقي افتاده است. بعد از آن هم فقط به ناخن هايم نگاه مي كردم كه چشمم به چشم پروانه نيفتد.
او را با سر و صدا تحويل خانواده اش دادند و مرا به بازداشتگاهي بردند كه جنوب شهر بود، اما درست نمي فهميدم كجاست. وقتي پروانه را جلوي خانه شان از استيشن پياده كردند، يكي از همسايه ها پنجره اش را باز كرده بود و ما را نگاه مي كرد. تا وقتي راه افتاديم هنوز آنجا بود. داخل سلولم قلب بزرگي را با چيزي نوك تيز روي ديوار كنده بودند. يك طرف قلب كج شده بود. دو روز پاهايم را دراز كرده بودم و به در نگاه مي كردم. بالاخره آمدند و مرا به پاسگاهي بيرون شهر بردند. پاسگاه ديوارهاي آجري داشت كه بالاي سرشان سيم خاردار كشيده بودند. آنجا با عده‌ي زيادي كه سرهايشان را تراشيده بودند سوار اتوبوس شديم و به پادگان آموزشي رفتيم. شانزده ساعت بعد كه جلوي دروازه ي پادگان پياده شديم، گروهباني ما را به خط كرد و آن قدر دور پادگان دواند كه تا يك هفته بعد مي لنگيدم. همه سربازان فراري بوديم. شب بعد از اينكه آبگوشت رقيقي به ما دادند، دوباره به خط مان كردند و لباس هايي بين همه تقسيم كردند كه مثل كيسه گشاد بود.
آخرين باري كه پدر و مادرم را ديدم، لحظه بود كه اتوبوس ما دور ميدان آزادي مي چرخيد تا به طرف پادگان آموزشي برويم. آن دو كنار يكي از باغچه هاي دور ميدان ايستاده بودند و وقتي مرا ديدند برايم دست تكان دادند. سربازهاي ديگر هم با سرهاي تراشيده از پشت شيشه براي آن دو دست تكان دادند. پدر و مادرم خنديدند و جلوتر آمدند و براي همه ي ما دست تكان دادند. ما هم از جايمان نيم خيز شديم و براي پدر و مادرم دست تكان داديم. نمي دانم از كجا مي دانستند اتوبوس ما آن ساعت از ميدان آزادي مي گذرد. پنج ماه بعد كه گلوله ها سينه ام را سوراخ كردند. نامه اي كه نه ماه براي نوشتنش فكر مي كردم، هنوز توي جيب شلوارم بود. شيشه ي كادو شده عطر را همان موقع در بازداشتگاه گرفته بودند.
من ساعت ها كنار بوته ي خشكي كه شبيه سراسب بود و سنگ بزرگي كه رنگ سبز عجيبي داشت، ماندم. ابر صورتي كم كم نارنجي و زرد شد و بعد به كلي ازميان رفت. ستون ما در عمق خاك دشمن راهش را كم كرده بود و وقتي رگبار گلوله ها شليك شد، هيچ كس نتوانست مرا با خود عقب ببرد. بعد از ظهر عراقي ها امدند و مرا با استيشن به سردخانه بردند. آنها مرا لخت كردند و همه جايم را گشتند. حتما مرا با جاسوس يا كس ديگري اشتباه گرفته بودند، چون تصميم گرفتند دفنم نكنند.
چهار هفته داخل كشوي فلزي بزرگي كه سقفش لامپ مهتابي داشت، ماندم. هر بار كشور را بيرون مي كشيدند لامپ روشن مي شد. بارها چند نفر را آوردند تا مرا ببينند. بعضي ها دستبند داشتند و بعضي ها هم دست هايشان آزاد بود. اما از آخر هيچ كس مرا نشناخت. همه سرشان را تكان مي دادند و مي رفتند. روزهاي آخر بود كه دو نفر ديگر را آوردند و داخل كشوهاي كناري گذاشتند. ناخن هاي دست هر دوشان را كشيده بودند و پوست شان پر از لكه هاي آبي سوختگي بود. سه روز بعد هر سه ي ما را با آمبولانسي كه شيشه هايش را رنگ زده بودند به گورستان خلوتي بردند. هيچ كدام از گورها سنگ قبر نداشت. جاي ما از قبل آما ده شده بود مرا داخل قبر انداختند و دو اسير ايراني كه لباس زرد تن شان بود، رويم خاك ريختند. بعد كپه‌ي خاكي به اندازه‌ي قدم درست كردند كه كنار كپه هاي بي شمار ديگري بود.
هيچ يك از كپه هاي خاكي اسم نداشت. فقط يك پلاك سبز كه رويش شماره هاي سفيدي حك شده بود، بالاي هر كپه فرو كرده بودند. درامتداد قبرهاي بي نام، رديفي از درختان اوكاليپپتوس سايه مي انداختند. برادرم در نامه هايي كه مي فرستاد هميشه مي نوشت، استراليا پر از درختان اوكاليپپتوسب است و هيچ ايراني ديگري اينجا نيست.
آن طرف درختان باريك اوكاليپتوس يك ساختمان دو طبقه سيماني بود. كساني كه گاهي از پنجره هاي ساختمان سرك مي كشيدند، احتمالاً‌ مي توانستند پلاك هاي سبز روي هر كپه ي خاكي را ببينند. آن سوي ديگر گورستان مزرعه ي بزرگي بود كه در دور دست هايش، خط باريك و درازي از سيم هاي خاردار حريم آن را نشان مي‌داد. صبح ها عده اي را با تريلر مي آوردند.
تا روي مزرعه كار كنند و بعد از ظهرها كه از كنار گورستان مي گذشتند جمله هاي فارسي برده بريده اي شنيده مي شد. غروب هشتاد و هفتمين روز كه سايه ي اوكاليپتوس ها تا انتهاي گورستان مي رسيد، سه نفر كه براي كندن قبرهاي تازه آمده بودند، پنهاني سر قبر من آمدند و يك پياز لاله را كنار پلاك فلزي كاشتند. معلوم نبود آن پياز را از كجا آورده اند، اما مسلماً مرا با كس ديگري اشتباه گرفته بودند. آدمي كه حتماً خيلي مهم بوده و با كاشتن گل لاله سر قبرش احساس رضايت و افتخار مي كردند.از فردا اسيراني كه با لباس هاي زرد به مزرعه مي‌رفتند، به كپه ي خاكي من خيره مي شدند و با حركت آرام تريلر سرهايش با هم به اين سو مي چرخيد.
پياز لاله آرام آرام ريشه دواند و ساقه اش از خاك جوانه زد. هفت روز بعد، سه افسر عراقي كه بند پوتين هايش را دور ساق شلوارشان كرده زده بودند، آمدند و بالاي كپه‌ي خاك ايستادند. آنها پياز گل و حتا پلاك سبز را از خاك بيرون كشيدند. شايد براي پاك كردن اثر پرستشگاه اسيران بود كه دستور دادند بولدوزرها درختان اوكاليپتوس را هم از ريشه در آوردند. بيل آهني حتي ما را هم از خاك بيرون كشيد و روي هم ريخت. در تمام اين مدت از سمت ساختمان سيماني صداي فريادهاي فارسي و عربي كه از هم بلندتر مي شدند، شنيده مي شد. از آخر ما را با بيل مكانيكي پشت چند كاميون ريختند. وقتي كاميون راه افتاد، هنوز صداي حركت ماشين هايي كه آرامگاه ما را صاف مي كردند، شنيده مي شد. انگشتان دست چيم براي هميشه آنجا زير خاك ها باقي ماند.
كاميون ها تا بعد از ظهر يكسره مي رفتند، قبل از غروب به جايي رسيديم كه كوه هاي بلندي داشت. كاميون ها در حياط پاسگاه دور افتاده اي پارك كردند ديوارهاي حياط را با دوغآب سفيد كرده بودند. آفتاب غروب از دروازه ي پاسگاه داخل مي تابيدو مربع سرخي روي ديوار حياط درست كرده بود. دو روز همانجا مانديم و مربع سرخ هر غروب روي ديوار پاسگاه نقش بست. صبح روز سوم دوباره راه افتاديم. جاده پرشيب و سنگلاخي بود و ما گاهي از الاغ هايي كه از كنار جاده مي گشتند، عقب مي مانديم. نزديك ظهر به دره ي عميقي رسيديم كه ميان كوه هاي جنگلي محصور بود. آنجا ما را داخل گودال درازي كه شبيه كانال بود ريختند. گودال از پيش آماده شده بود. عصر همان روز كاميون هاي ديگري آمدند و عده اي را كه تازه تير باران شده بودند روي ما ريختند. لباس هاي گشاد آنها خون آلود و سوراخ سوراخ بود و از بعضي ها هنوز خون تازه بيرون مي زد. بعد بولدوزرها آمدند و كانال را با خاك پوشاندند.
درست روي گردنم سرزني افتاده بود كه موهاي خرمايي بلندش دور صورتش پيچيده بود و چشمانش را مي پوشاند. پاهاي لاغر و سفيد مردي روي سينه ام افتاده بود و دهان بازيكي ديگر به شكمم چسبيده بود. من هم با كمر روي سينه ي مردي افتاده بودم كه استخوان هاي دنده اش خورد شده بود. اين آشفتگي خيلي طول نكشيد. شصت و پنج روز بعد گروهي سرباز و درجه دار آمدند و با عجله خاك ها را كنار زدند تا جاي ما را پيدا كنند. آنها كه دستمال هايي دور دهانشان بسته بودند، همه را به سرعت پشت كاميون ها ريختند. شايد كسي آنجا را به سازماني لو داده بود و حالا بايد اثرش پاك مي شد.
راه كه افتاديم سربازها داشتند گودال دراز و خالي را با تايرهاي كهنه پر مي كردند و رويش را با خاك مي پوشاندند.
آن شب كه كاميون ها از جاده هاي كوهستاني مي گذشتند. بوي خوبي مي آمد. چوپان شبگردي در دامنه ي كوه آتش روشن كرده بود، جلوتر رديف كندوهاي چوبي در دامنه ي ديگري زير نور مهتاب بودند. هوا پر از بوي گياهان وحشي و حشرات بود.
اگر پروانه آنجا بود تا صبح نمي خوابيديم. روي تختي كه ملافه هاي تميز داشته باشد. دراز مي كشيديم و به سوسك هاي شب تابي نگاه مي كرديم كه از پنجره ي باز توي اتاق مي آيند و خاموش روشن مي شوند. كمي بعد هوا ابري شد و باران گرفت. من روي بقيه بودم و استخوان هايم خيس شد. صبح وقتي شفق از پشت درختان نوك كوه بالا مي آمد به جايي كه منتظرمان بودند، رسيديم. كاميون از تپه اي پايين پيچيد و دشت در نور كمرنگ آسمان پيدا شد. دشت با سوراخ هاي بي شماري كه در آن كنده بودند، شبيه شانه ي عسل بود.
آفتاب كه بالا مي آمد، مرداني كه ماسك زده بودند آمدند و ما را داخل قبرها ريختند. از اينكه به ما دست بزنند نفرت داشتند، بيل هاي درازي داشتند و ما را هل مي دانند تا توي يك قبر بيفتيم. داخل قبر من دست ديگري را هم انداختند كه دور انگشتريش حلقه اي زنگ زده بود. دندان هاي مصنوعي مردي كه در كاميون كنارم بود، از دهانش بيرون افتاده بود. يكي از سربازها كه به سرعت مي گذشت با نوك پا آن را توي قبر من انداخت. دندان ها سياه شده بودند و رويشان خون خشك شده چسبيده بود. ناخن‌هاي دستي كه حلقه داشت كبود بود. كمي بعد استخوان دراز ساق پاي كس ديگري را هم پايين انداختند. وسط ساق، بر آمدگي كوچكي وجود داشت انگار آن را از وسط به هم چسبانده بودند. حتماً قبلاً پايش شكسته بوده، اما من هيچ وقت جايم نشكسته است، چون مادرم وسواس داشت و از بچگي مواضب بود بازي هاي خطرناك نكنم.
پيدا بود قبرها را شتابزده كنده اند. ديوار قبر من كاملاً كج در آمده بود و كف آن بر آمدگي داشت. اگر زمين را دو سه بيل عميق تر كنده بودند، حتماً گورستان باستاني را كه فقط دو وجب پايين تر بود كشف مي كردند. درست زير قبر من، گور شاهزاده اي آشوري بود كه شمشير دراز مفرغي اش را با دو دست روي سينه اش گرفته بود و اگر آن را كمي بالا مي آورد نوك شمشير ميان دو استخوان لگنم فرو مي رفت.
مثل بار اولي كه دفن شدم، روي قبرم كپه خاكي به اندازه ي قدم درست كردند و روي آن پلاكي با چند شماره ي سفيد فرو كردند. روز بعد باران گرفت و دو هفته بعد زمين سبز شد. علف هاي وحشي بارها خشك شدند و فروريختند و دوباره سبز شدند. دو هزار و هشتصد و شصت و چهار روز آنجا ماندم. ريشه هاي گياهان وحشي از ديواره‌ي قبر آويزان شده بودند و شاهزاده ي آشوري همچنان شمشيرش را دو دستي گرفته بود. يك روز باز هم عده اي با بيل هايشان آمدند و قبرها را باز كردند و ما را داخل كيسه هاي سفيد ريختند. روي هر كيسه شماره اي مي چسباندند. كيسه ها را بار كاميون زردي كردند و تا شب مي راندند. ما بر مي گشتيم. هنوز در خاك دشمن بوديم ولي در دور دست ها آسمان ايران ديده مي شد. وقتي به مرز رسيديم هوا تاريك شده بود. در پاسگاهي كه داخل خاك ايران بود، چند كاميون بزرگ زير نور افكن هاي بلند منتظرمان بودند. اگر پدر و مادر يا پروانه مي دانستند، برگشته ام حتماً آنجا منتظرم بودند. اما هيچ كس نبود. مثل چهار شنبه سوري سالي بود كه از دو روز پيش براي آتش بازي چوب جمع مي كرديم، اما عصر باران گرفت و چوب ها خيس شدند. همه به خانه‌هايشان برگشتند و هيچ كس نماند.
ما را داخل كاميون ها چيدند و به فرودگاه بردند، آنجا مرا با همه‌ ي بار اضافه اي كه از استخوان هاي بيگانه داشتم سوار هواپيما كردند و پرواز كرديم. وقتي در تهران به زمين نشستيم هوا ابري بود. آنها ما را داخل يكي از انبارهاي بزرگ فرودگاه مهر آباد بردند. همان جايي كه وقتي ديپلم گرفتم بمباران شد. آنها در بزرگ انبار را بستند و ما را از كيسه هاي شماره دار، بيرون آوردند. كف انبار پر از تابوت هاي يك شكل بود و ما را به دقت داخل تابوت ها مي چيدند. بعضي ها دورتر ايستاده بودند و گريه مي‌كردند. وقتي كارشان تمام شد، روي هر تابوت پرچم بزرگي انداختند و جلوي آن يك عكس چسباندند. روي تابوت من عكس جواني را چسبانده بودند كه سبيل نازك داشت. من در عمرم هيچ وقت سبيل نداشتم، پيدا بود كه جايي در خاك دشمن شماره‌ي من اشتباه شده است.
سربازهايي كه لباس هايشان گشاد نبود و واكش هاي سرخ از شانه شان آويزان بود، تابوت ها را يكي يكي بلند كردند و در محوطه باز و بزرگ بيرون انبار چيدند. جمعيت زيادي اطراف محوطه جمع شده بود. خيلي هايشان گريه مي كردند و بعضي ها عكس قاب گرفته ي جواني را سر دست شان بلند كرده بودند. پدر و مادرم بين آنها نبودند. اثري هم از پروانه نبود. اگر چهره اي داشتم، شايد كسي پيدا مي شد كه مرا بشناسد. فيلم بردارهاي زيادي داخل محوطه كه سربازها آن را محاصره كرده بودند، مي آمدند و از همه چيز فيلم مي گرفتند. كسي هم پشت تابوت ها بر جايگاه بلندي ايستاده بود و براي مردم سخنراني مي كرد.
وسط جمعيت يك چهره‌ي آشنا بود. عكس جواني بود كه موهاي خرمايي داشت و لبخند زده بود. عكس خودم بود. پير زني كه روي سري قهوه اي داشت آن را بالايس سرش گرفته بود. مادرم بود. خودش بود. خيلي پير شده بود. پدر نبود، آنها وقتي دور ميدان آزادي برايم دست تكان مي دادند با هم بودند. مادر كوچك شده بود. حتماً پدر مرده، اگر نه نمي گذاشت مادر تنها بيايد.
بعد از آنكه سخنراني و فيلم برداري تمام شده هر عكس را سوار استيشن كردند و از محوطه بيرون رفتند. وقتي دور ميدان آزادي مي چرخيديم، مردم گاهي كنار باغچه ها مي ايستاند و به رديف ماشين هاي استيشن نگاه مي كردند. مرا به خانه اي قديمي بردند كه حياط و حوض داشت. آنجا تختي از قبل برايم آماده كرده بودند و اطرافش آنقدر گلدان شمعداني چيده بودند كه زنبورها را گيج مي كرد. تا شب عده اي مي آمدند، پيشاني شان را به تابوت مي چسباندند، گريه مي كردند و مي رفتند. تمام مدت فقط پير زني مانده بود. بيني بزرگ پير زن از گريه سرخ شده بود. بي شباهت به مادرم وقتي گريه مي كرد، نبود.شايد هم همه‌ي آدم ها وقتي گريه مي كنند شبيه هم مي‌شوند. هر پنج دقيقه يكبار بلند مي شد و گوشه اي از تابوتم را مي بوسيد. اما هر بار مي خواست در تابوت را باز كند،‌چند نفر مي گرفتندش و دوباره ي روي صندلي چرمي سياه مي نشاندند.
صبح روز بعد تابوت مرا داخل همان استيشن گذاشتند و بالاي تپه زيبايي خارج شهر بردند. اطراف تپه پر از درخت هاي قديمي بود آنجا چند قبر بزرگ و با شكوه براي ما كنده بودند. وقتي مي خواستند مرا سر جايم بگذارند در تابوت را باز كردند. هنوز هم چند نفر پير زن را گرفته بودند اما احتياجي نبود، او اصلاً تكان نمي خورد. به حلقه ي زنگ زده اي كه دور استخوان انگشت آن دست ديگر بود، خيره نگاه مي كرد. او حتي گريه هم نمي كرد.
آنها مرا با دقت دفن كردند، سنگ سياه زيبايي كه هم قد خودم بود، روي قبر گذاشتند و بالاي آن عكس جوان سبيل نازك را نصب كردند. پيرزن هنوز به سنگ خيره مانده بود. برايش صندلي اي گذاشته بودند كه بنشيند، حتماً روماتيسم داشت. مثل ديروز عده ي زيادي جمع شده بودند و فيلم بردارها از همه چيز فيلم مي گرفتند. آنجا هم سكويي گذاشته بودند و كسي سخنراني مي كرد. هوا ابري بود و فلاش دوربين ها مثل برق در آسمان مي درخشيد. بعد همه رفتند و پير زن را هم با خودشان بردند.
از اين بالا تهران تا دور دست ها پيداست. آن قدر دور است كه نمي توانم خانه ي پروانه را پيدا كنم. نامه اي كه نه ماه براي نوشتنش تمرين مي كردم شايد هنوز جايي در بايگاني هاي عراق باشد. شيشه ي عطر هم حتماً با زباله ها دفن شده است. اگر پروانه يك روز براي هوا خوري اين اطراف بيايد، مي فهمم هنوز از همان رژ مسي براق مي زند يا نه. فصل خوبي ست. هوا گاهي آفتابي مي شود و گاهي باران مي‌گيرد. در آسمان تكه ابر بزرگي ست كه بالاي آن صورتي شده است. پروانه اي نارنجي روي علف هايي كه گل هاي زرد دارند نشسته است. حالا بلند مي شود و به طرف درخت هاي قديمي مي رود.

مطمئنم شما هم لذت بردید...

این پست رو بدون اخبار و موسیقی تمام میکنم راستی عیدتونم مبارک

صالح