وقتی اومدم شهرمون بازم غربت رنگ باخت و پا به موطنم گذاشتم

به خونه که رسیدم یادمه دقیقا 500 تومن ته جیبم مونده بود

یادم افتاد که ای وای خرید مجله محبوبم از یادم رفته-قیمت مجله 300 تومن بود-

رفتم بگیرم یه پیرمرد  اومد جلو و گفت نوه ام  دلش بستنی خواسته پول همرام نیست

200 تومن بهم بده تا دلشو شاد کنم نمیدونم شاید اگه صالح 2 سال پیش بودم همیه

 پولمو میدادم  ولی ندادم... شاید بقیه گداها طرز فکرمو تغییر داده بودند

مجله مو خریدم-یادمه عکس هیچکاک رو جلد بود- برگشتم

پیرمرد و نوه اش رو دیدم بستنی در دست... هر دو شاده شاد

و من......دلم میخواست بمیرم

از اون روز از هیچکاک و دویست تومنی متنفرم چون منو یاد پیرمرد میندازن

٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬٬

من گمان میکردم

دوستی همچون سروی سبز.

چهار فصلش همه آراستگی است

                                         من چه میدانستم

هیبت باد زمستانی هست.

من چه میدانستم

سبزه ی پژمرده از بی آبی

سبزه یخ میزند از سردی دی

من چه میدانستم . دل هر کس دل نیست

قلبها صیقلی از آهن و سنگ 

                                             قلبها بی خبر از عاطفه اند

سخن از مهر من و جور تو نیست

سخن از متلاشی شدن دوستی است

و عبث بودن پندار سرور آور مهر

                                                                 حمید مصدق